Paasweekend: 6 avontuurlijke dagen

April 27th, 2011

Ons paasweekend begint erg vroeg op de ochtend van Goede Vrijdag. Als om 7.30 de wekker gaat, bedenk je je dat je toch meer dan twee uur had moeten slapen met een zwaar weekend voor de boeg. Hierbij een samenvatting van de hoogtepunten van de laatste dagen, ik probeer het niet te lang te maken.

In de ochtend gaan we met RLabs and friends een hike door de heuvels rond Kaapstad doen. Doodop na de twee uur durende wandeling, komen we uiteindelijk aan bij het strand van Hout Bay: er wordt gevoetbald, gerugbyd, geslapen en in de haven zwemmen zeehonden. Laat in de middag neemt Gary ons mee naar Atlantis, 30 km ten noorden van Kaapstad. Als je rondrijdt in Atlantis, krijg je het idee dat deze stad alleen voor drugsverslaafden is. Een van die gekken werpt zich voor de auto als ik met 70 over een soort rondweg rij, gelukkig springt hij net op tijd opzij. Gary’s reactie: “Welcome in Atlantis!”. ‘s Avonds eten we een zeer geslaagde potjie van de braai van Gary’s broer.

Ook op zaterdag staan we vroeg op: de Garden Route staat op het programma! Samen met onze nieuwe huisgenoot Robert, reizen we af naar het paradijs. Verbaasd als we zijn dat onze 24 jaar oude Toyota het 500 km lang volhoudt, houdt hij er op een gegeven moment toch mee op. Per direct beginnen we in het lot te geloven: de auto staat 20 meter van onze bestemming af! De dag erna blijkt de auto het weer te doen.. We slapen twee dagen in een backpackers in Buffalo Bay, aan de adembenemende kust van de Indische Oceaan.

De zondag gaat fantastisch worden, als we alle “amazing views” en “scenic route” aanduidingen van onze hike mogen geloven. Nog nooit heb ik zo’n saaie hike (tussenweg tussen wandelen en klimmen) gehad. Het avontuur begint pas als we weer wegrijden: de auto wil niet starten. We besluiten de auto achteraf van de heuvel te rijden en in z’n achteruit proberen te starten. Op het moment dat je denkt dat echt alles tegenzit, breekt ook nog even de handrem-kabel af op het moment dat je twee meter van een afgrond staat. We hebben mazzel, worden weggesleept door wat locals en weten de auto te starten op de weg naar beneden.

Onze Franse roommates Hugo en Bruno uit Kaapstad, die met Bruno’s vriendin ook op de Garden Route zijn, nodigen ons uit voor een braai in hun luxe appartement in Knysna. We zoeken ze op en hoeven alleen nog even houtskool te halen, want dat was er niet meer in de Spar. Helaas konden we ook geen alcohol krijgen, het is namelijk verboden dat te verkopen in supermarkten tussen zaterdagmiddag 17h en maandagmorgen. Als de andere supermarkten dicht blijken te zijn, vinden we nog iemand die nog wel een plekje weet. Hij rijdt mee in de auto van Hugo. We hadden het eigenlijk al kunnen weten, toch was het nog een kleine schok om op zondagavond met twee auto’s vol ‘rijke’ blanken een township in te rijden, op zoek naar houtskool. De houtskool vinden we niet, wel een krat bier! De vriendin van Bruno, die net twee dagen in Zuid-Afrika is, is een halfuur later nog steeds bang als ze terugdenkt aan het township. Je beseft je plotseling dat je heel snel went aan alle gevaarlijke buurten hier. Een maand geleden was ik zeker niet achter Hugo aangereden het township in.. We wilden heel graag wat foto’s en filmpjes maken, maar durven onze camera’s niet tevoorschijn te halen.

De braai komt uiteindelijk nog helemaal goed, als blijkt dat er braaihout in hun appartement ligt. De struisvogelbiefstuk en het bier smaken extra goed, gezien het risico dat we ervoor gelopen hebben.

Maandag is het tijd om eens wat wilde dieren te bezoeken: we gaan naar het Plettenberg Bay Game Reserve. In dit 200 ha grote reservaat, lopen de neushoorns, springbokken, zebra’s, giraffen, nijlpaarden en gnoes gewoon door elkaar heen. Helaas lopen de leeuwen en krokodillen hier niet tussen (die zitten in afgesloten gebieden), dus we zien geen zebra’s aan stukken gescheurd worden. De minisafari is heel erg leuk, bekijk vooral de foto’s als ik ze geupload heb! (Kan ik nu nog even niet doen helaas). De maandagavond brengen we doorin het hostel rond het haardvuur, de pooltafel en later in de hangmatten in de tuin: heerlijk.

Waar ik met een goed gevoel ging slapen, word ik midden in de nacht misselijk wakker. Neeeee, net nu we de dag erna gaan bungeejumpen van de hoogste bungee ter wereld!! Als we dinsdag om twaalf uur aankomen bij de 216 meter hoge Bloukrans Bridge, besluit ik dat ik in deze zieke toestand echt geen lol ga beleven aan de bungeejump met een val van 7 seconden. Dammas is nog gefrustreerd dat wegens de weersomstandigheden zijn skydive niet door kon gaan en neemt mijn plek in. Het euforische gevoel waarmee Victor en Dammas van de jump terugkomen, doet me denken aan mijn eerste bungyjump in Lloret de Mar.

Om drie uur ‘s middags stappen we in de auto, met de hoop dat we de 600 km lang terugtocht voor Champions League-tijd voltooid hebben. Het loopt uiteindelijk behoorlijk anders. Vanaf 18h is het donker en maken we ook de start van het regenseizoen mee. Met n0g zo’n 60 km te gaan, rijden we op een redelijk steile snelweg omhoog, zonder straatverlichting, met stromende regen en mist: onze Toyota vindt dit een prachtige plek om ermee op te houden. Daar sta je dan, midden in een bocht op een steile, regenachtige, mistige snelweg, met een auto die niet meer wil starten. De oplettende lezer weet natuurlijk ook nog dat we geen handrem hebben, dus het feest was compleet. Bij afwezigheid van een vluchtstrook, weten we de auto achteruit rollend tegen de vangrail te zetten, nog half op de rijbaan. Als de accu na een tijdje zo leeg is dat ook de waarschuwingslichten niet meer werken, is het einde echt zoek.

112 bellen dus! Ik ben stomverbaasd als ik hoor dat de traffic-services afdeling op dit moment niet beschikbaar is en er gewoon wordt opgehangen. Lekkere noodhulp! Een toevallig langskomende politie-auto krijgt de betreffende dienst ook niet te pakken en belooft ons naar een sleepbedrijf te rijden en een auto onze kant op te sturen. Waarom weten we niet, maar de eerste auto die arriveert is een ambulance. Hier schieten we natuurlijk niets mee op, behalve dat we even binnen mogen zitten. Dat is toch wel beter dan in de harde wind en regen, zonder jas. Uiteindelijk komen Piet en Jaco onze auto wegslepen en we besluiten maar om in het dichtsbijzijnde stadje, Grabouw, te overnachten in een hotel.

Na het uitstekende ontbijt in het hotel, komt Piet langs en vraagt ons of we hartproblemen hebben. Op onze “hoezo?” antwoordt hij dat de motor vervangen moet worden. Kan er ook nog wel bij. We besluiten de auto naar RLabs te laten slepen en morgen wel verder te zien wat er nog aan te redden valt. Piet heeft er geen problemen mee om een auto te slepen met 140 km/h, dus we zijn lekker snel thuis! We hebben nu het plan de auto zeer snel te verkopen en een auto te huren, maar wie weet denken we daar morgen anders over.

Nu even uitrusten van dit fantastische en gestoorde weekend. Morgen komen mijn ouders, Ramon en Jesse voor tien dagen naar Kaapstad toe!

Tourguide Niels staat klaar :).

ps. Ik hoop nog voor het weekend mijn foto’s te uploaden, ze zijn zeker de moeite waard

The End

Heftig taxiritje

April 19th, 2011

In Cape Town is het nog steeds fantastisch: RLabs is druk en erg leuk, het uitgaansleven verveelt nog niet en de zon schijnt nog steeds. Het regenseizoen schijnt eraan te komen, maar tot nu toe is het eigenlijk elke dag zon en boven de twintig graden.

Het meest publicatiewaardige verhaal van de afgelopen week is zonder twijfel die van onze taxitrit:

op zaterdagnacht overtuigen we een taxichauffeur dat we echt wel met 6 passagiers in zijn taxi passen. Als halverwege de rit de taxichauffeur en Jolle schrikken en praten over een politie-auto, begint het. Aangemoedigd door sommigen van ons, vindt de chauffeur het eigenlijk ook wel een goed idee om het stopteken te negeren en ervandoor te gaan: de politie-auto was immers nog aan de andere kant van de weg, en zou ons nooit inhalen. Als we twee minuten later op het verlaten minibus-station van Cape Town stoppen, heeft de politie ons gevonden. Nadat ze de politiechauffeur uitkafferen – “Do you think we’re stupid? If we tell you to stop, you stop!”- arresteren ze hem en sluiten ze hem op achterin de politie-auto.

Wij staan er maar een beetje bij te kijken en weten niet wat we moeten doen. Op het moment dat de chauffeur opgesloten zit, worden de agenten heel vriendelijk en ze vragen ons waar we heen moeten. Verbaasd geven we antwoord, ze zouden ons er toch niet heen gaan brengen? Toch wel! Megan stapt in de politieauto en een van de twee agenten gaat voor taxichauffeur spelen. Nu begint het grote feest pas: de agenten maken er een straatrace van. Eerst rijdt de politieauto, met zwaailichten, voorop en scheurt door het centrum, alle stoplichten negerend. Als later onze chauffeur zijn kans ziet om in te halen, doet hij dat. Nu rijden we dus in een normale auto, zonder zwaailichten, als gekken door het stadscentrum. De agent legt ons uit waarom ze de chauffeur wilden aanhouden: het is gevaarlijk om met zeven man in een auto te rijden. Zelfs als je zelf goed rijdt, is je remweg bijvoorbeeld veel langer als je moet stoppen voor een dronken gek.

Zijn woorden klinken heel dubbel, omdat hij zelf (met 6 man in de auto) zonder zwaailichten met 80 km/h uur in de stad alle rode stoplichten negeert en met piepende banden de bochten neemt, in een auto die hij zojuist in beslag heeft genomen. Nadat we ongedeerd aankomen, praten we nog wat na met de agenten en vragen wat er met de taxichauffeur gaat gebeuren. Hij zit waarschijnlijk van zaterdag t/m dinsdag vast en moet minimaal een boete van 200 rand (20 euro) betalen. Omdat we ons een beetje schuldig voelen, geven we die kerel 300 rand.

De terugweg later in de nacht was minder heftig: toch was het leuk dat de taxichauffeur ons door de McDrive wilde rijden.

Met pasen zijn van van vrijdag t/m maandag vrij. Op vrijdag staat er een soort hike gepland, met als eindput Hout Bay, waar we gaan zwemmen, voetballen, chillen etc. Later op de avond neemt Gary ons mee naar zijn familie in het township Atlantis, waar we gaan braaien en een feestje bouwen.

Van 28 april t/m 8 mei komen mijn ouders, Ramon en Jesse me opzoeken! Alle toeristische dingen die ik eigenlijk nog moet doen, ga ik met hun beleven.

Cheers

The End

Even een autootje regelen

April 6th, 2011

Omdat de minibusjes in het donker amper rijden, je dan beter niet rond kunt gaan lopen en omdat elke keer een taxi nemen wel erg decadent is, besloten we op maandag om even een autootje te huren voor de resterende elf weken.

Na een hoop zoekwerk, kwamen we erop uit dat we voor ongeveer 1100 euro voor die tijd een auto konden huren. Je had dan echter nog wel een redelijk eigen risico en bijkomend gezeur. Toen iemand van RLabs riep dat je voor die prijs wel ongeveer een auto kon kopen, begon onze zoektocht op Gumtree (soort van Marktplaats). Na een paar uurtjes zoeken en bellen, hadden we een afspraak om een auto te bezichtigen/te kopen de volgende dag. We hoefden die kerel alleen op dinsdag nog even te bellen om te zeggen hoe laat we kwamen. Des te groter was onze verbazing dat we om elf uur aan de telefoon te horen kregen dat de auto al verkocht was.

De zoektocht kon opnieuw beginnen dus. Snel vonden we een acceptabele en betaalbare auto die we wilden kopen: in de advertentie stond immers dat hij “in good running condition” was. Michael van RLabs was gelukkig bereid om met ons mee te gaan, omdat wij allemaal geen enkel verstand hebben van auto’s. We belden de mevrouw nog even om te zeggen dat we eraan kwamen, ze waarschuwde ons dat het geen nieuwe auto was. Dat snapten wij zelf ook nog wel voor 1100 euro. De auto kon wel een likje verf gebruiken, maar hij was in good running condition. Dat was ook ons enige criterium.

Zoals verwacht konden we het gebouw van die mevrouw niet vinden, door haar gebrekkige aanwijzingen. Aan de telefoon kregen we nu haar man, die ons waarschuwde dat de kar in een zeer slechte staat was.

Samenvatting: “good running condition” –> “geen nieuwe auto” –> “zeer slechte staat” in een krap uurtje. Het kan snel gaan.

We hadden weinig zin meer in deze auto die waarschijnlijk in 20 stukken lag. Gelukkig wist Michael een soort van tweedehands-autoveldje in de buurt. Voordat we uiteindelijk onze Toyota Corolla vonden, eerst nog een ander mooi verhaal. Onze blik viel op een Opel Astra, die zeer aantrekkelijk geprijsd was. Toen we de verkoper (Andre) vroegen of hij hem kon starten, begon het spektakel: de deuren gingen niet open. Hij vroeg zijn hulpje of hij via de klep door de auto wilde kruipen om de auto te starten. We wisten inmiddels dat dit niet onze droomauto was, maar durfden amper weg te lopen nu die jongen daar door die auto lag te tijgeren.

Uiteindelijk liet Andre ons een Corolla zien, die eigenlijk iets te duur was. Na een goede inspectie, een aanbeveling van Michael en stevige onderhandelingen, maakten we een deal om de auto voor 1550 euro te kopen. Alleen nog even geld pinnen.

Drie geldautomaten, een bank, een bankmedewerker, een bankmanager, een tankstationeigenaar, een supermarkt, twee supermarktmanagers en twee uur later, bleek dat het niet mogelijk was om vandaag nog meer op te nemen. Daar sta je dan, met 1200 euro in een ghetto en nog steeds geen auto. Mijn voorstel om vandaag 1200 te betalen plus mijn rijbewijs en de rest dan morgen te regelen, vond Andre’s baas niet goed. Andre’s voorstel om om 12 uur ‘s nachts bij een pinautomaat af te spreken, stond ons niet heel erg aan. Een aanbetaling van 100 euro en een afspraak de volgende dag bleek de gulden middenweg.

Andre was erg vriendelijk en vond dat ik gestrest was. Dat hij, nadat hij ons gewaarschuwd had voor te hard rijden, met ons in zijn Mercedes 130 reed in een 60-zone, deed mij vinden dat hij weer wat geirriteerd was. Misschien had het te maken met het feit dat terwijl wij met hem aan het pinnen waren, een andere vrouw 1800 cash op tafel had gelegd om de auto gelijk mee te nemen :). Gelukkig hielden ze zich aan de deal, wij waren eerder (en 250 euro goedkoper).

Vandaag kwamen we terug met genoeg geld en is alles geregeld. Het rijden aan de linkerkant van de weg, schakelen met links, richtingaanwijzer rechts etc is nog erg wennen, maar dat komt wel goed. Morgen nog even een beurtje bij het gasstation en dan is onze ride helemaal perfect. Ik heb een fotootje staan op fb.

Wij gaan even een ritje maken, tot snel!

ps. 28 april t/m 8 mei komen mijn ouders, Ramon en Jesse naar Kaapstad toe!

The End

Echte getto’s en echte clubs

March 30th, 2011

Voor alle ongeruste mensen: ik ben er nog hoor! De laatste weken waren erg hectisch, dus daarom even geen blogposts.

Omdat er zoveel gebeurd is in de laatste 10 dagen, even een inhoudsopgave voor deze post.

– RLabs

– Gangsterism/Township tour bij Chisana Tours

– Verhuizing naar Obs

– Weekend

– Gekkenwerk: openbaar vervoer

RLabs

Vorige week zijn we begonnen aan ons RLabs-werk. Even een reminder: “RLabs is een wereldwijde beweging en geregistreerde Social Enterprise dat innovatieve oplossingen biedt voor verschillende complexe problemen. Het creëert een omgeving waarin mensen empowered worden om een verschil te maken in andermans leven”. Ik weet even geen goede vertaling voor ‘empowering’, maar het betekent ongeveer dat mensen zich gewaardeerd voelen, meer zelfvertrouwen krijgen en echt het gevoel krijgen dat ze iets kunnen betekenen. Misschien is ‘zelfbewust maken’ wel een goede omschrijving.

RLabs (Reconstructed Living Labs) wordt voor 95% gerund door mensen die ooit zelf reconstructed zijn door het bedrijf. Het zijn allemaal mensen met extreme verhalen. Ik zal niet in details treden, maar het zijn mensen met een crimineel-, drugs- en/of misbruik-verleden. Ons doel is om RLabs vooruit te helpen in alles waar ze mee bezig zijn. En dat is nogal wat, daarom worden we een beetje opgeslokt in alle projecten.

Zo zijn er elke dag doorlopende (social media / social / community ) cursussen voor o.a. ouderen, alleenstaande moeders, school drop-outs etc. Deze cursussen worden allemaal gratis gegeven, door de RLabs medewerkers.

Aan de andere kant zijn er een hoop beginnende bedrijfjes die onder de vleugels van RLabs tot winstgevende ondernemingen moeten worden gesmeed. Het uitgangspunt blijft echter altijd dezelfde als die van RLabs: het moet hoop, verandering, kansen en innovatie brengen met als uiteindelijk doel: een Sociale Revolutie.

Deze week hebben we wat structuur in onze werkwijze aangebracht. We hebben besloten om de cursussen voorlopig maar even over te slaan en ons te richten op de business projecten. Interviews, observatie, presentaties etc houden we om snel met resultaten te komen.

Na een week ben ik al zo geïnspireerd door de denkwijze, passie en inspiratie van de mensen hier, dat ik er graag veel energie in steek om RLabs vooruit te helpen!

Gangsterism/Township tour

Bradley, een ex-gangleider van een van de gevaarlijkste gangs van de Western Cape, is mede door RLabs weer op het rechte pad. Hij wil nu zijn ervaringen delen en uitleggen hoe gangs ontstaan zijn, wat de problemen zijn in de samenleving (teveel om op te noemen) en vooral om er positief mee om te gaan. Bradley vindt het bijvoorbeeld belangrijk om buitenlanders in contact te laten komen met de gangsters (bazen, hulpjes), zodat die mensen zien dat het juist goed is dat er mensen uit het buitenland naar Zuid-Afrika komen.

De tour dus. Gary reed de auto, zodat Bradley uitgebreid kon vertellen en af en toe wat mensen kon ophalen om met ons te praten. Rijdend en af en toe lopend door de townships, leerde Bradley ons hoe de gangs in Kaapstad ontstaan zijn. Heel kort door de bocht voelde iedereen zich benadeeld door de blanken tijdens de apartheid en begon het als een soort Robin Hood-achtige beweging. Om het verhaal kracht bij te zetten, ontmoetten we Ernest. In een hele slechte buurt, waar het voor ons beter was om niet uit de auto te gaan, vertelde Ernest hoe hij (40?) jaar geleden een van de oprichters was van de American Gang. Het is heel raar om uitgebreid te praten met een man die nog steeds de grote drugsdealer van Bridgetown is en dus eigenlijk de grondlegger is van zo extreem veel ellende. Aan de andere kant konden we ook wel sympathie voor hem opbrengen.

Doorgereden naar Mannenberg, vielen mijn ogen echt open. Dat er buurten zijn waar je ‘s avonds niet rond kunt lopen of niet eens doorheen kan rijden, is nog te bevatten. Maar in deze buurt was er overduidelijk zo verschrikkelijk veel geweld, armoede etc dat ik echt niet de auto was uit gegaan. Dat de helft van de mensen (kinderen en vrouwen) uitgebreid naar ons begonnen te zwaaien, gillen en lachen alsof ze nog nooit een blanke gezien hadden en alle mannen hun handen voor hun ogen deden, deed ook weinig goeds voor onze gemoedsrust. De sfeer was echt heel bedreigend, Bradley vertelde ons later ook dat er veel spanning hing de laatste tijd.

Ik was blij dat we Mannenberg uit waren en Langa inreden. Waar Mannenberg een ‘coloured’ township is, is Langa ‘black’. Het verschil wil ik je nog wel eens uitleggen, maar ik heb geen zin om alles uit te gaan typen. In Langa was het fantastisch. Ondanks dat het echt een getto is, was het heel gezellig op straat en waren de mensen vriendelijk. Hier waren de mensen echt bezig om op een goede manier rond te komen. Overal stonden hutjes/schuurtjes/gebouwtjes waar de braai (bbq) aanstond. We maakten wat praatjes, proefden het braaivlees en schoten voluit foto’s.

Na een bezoek aan een lokale markt waar we wat fruit kochten, gingen we nog even langs Ricardo. Ricardo was eind twintig en volgens Bradley een van de opkomende mensen binnen de American Gang. Het gesprek liep niet zo vlotjes, omdat Ricardo constant heel erg raar paranoide om zich heen keek. Ricardo vertelde ons over zijn dagelijkse werk: het kwam erop neer dat hij allerlei drugstransporten regelde. Bradley vertelde ons later dat Ricardo zelf ook nog wel van de transporten snoepte en dat hij daarom zo onrustig was.

De tour was echt heel heftig en heel interessant. Iedereen die naar Kaapstad gaat, moet echt deze tour volgen. Onder andere omdat je je daarna in Amsterdam/Nederland nooit meer onveilig zal voelen :).

Verhuizen naar Obs

Vorige week zijn we verhuisd naar een groot studentenhuis (17 kamers!) in Observatory, een gezellige studentenbuurt. Al snel bleken onze roomies (uit Z-Afrika, Zambia, Zimbabwe, Frankrijk, Noorwegen etc) prettig gezelschap. De pooltafel en de braaiplaats zijn goede hangouts. Victor en ik worden al gevaarlijk goed in het spelen van jumpshots op de pooltafel en grijpen ook elke mogelijkheid aan om dit te praktiseren.

Weekend

Vrijdagavond namen onze roomies ons mee naar Claremont, een uitgaanscentrum in de buurt van een van de vier universiteiten hier. Dat twee mensen geweigerd werden in een hippe club omdat ze geen overhemd/v-hals hadden, was jammer. Want ondanks dat deze club volledig bevolkt werd door Amerikaanse scholieren/studenten en de muziek rampzalig was voor in een club op vrijdagnacht (Katy Perry en andere top-40 muziek), was de sfeer er toch prima. Uiteindelijk belandden we in een zwarte ‘schuur-club’. We noemen dit soort tenten een schuur-club, omdat de normale manier van M/V- communiceren is door tegen iemand op te rijden. Wat je hier allemaal zag op de dansvloer is meer videomateriaal dan blogmateriaal…

Zaterdag konden we lekker bijkomen op het strand van Muizenberg. De trein, die zonder vaste dienstregeling rijdt (I don’t know what time, but eventually it will come)  en waarvoor het hebben van een ticket niet nodig is, bracht ons naar een prachtig strand in de Indische Oceaan. We hadden gehoord dat deze oceaan, in tegenstelling tot de Atlantische, warm zou zijn. Warm bleek een kwestie van interpretatie, want hij was namelijk koud!

De trein terug was echt een belevenis. Hij zat stampvol en was erg levendig. Een blinde gitarist verblijdde ons door heel hard liedjes te zingen en er werden allerlei goederen verkocht door luid schreeuwende verkopers. Waarom mensen superlijm (twee tubes voor 50 cent) kopen in een bomvolle trein, werd ons nog niet helemaal duidelijk.

Nadat ik mijn roomies het edele Cassie 24 geleerd had, waren we klaar om naar Long Street te gaan. Long St is, zoals de naam al doet vermoeden, een hele lange straat. En die hele straat is 1 grote uitgaansgelegenheid. De taxi’s rijden erdoorheen als ware het een lopende band en zelfs op straat staan is er al heel leuk. De clubs waren nog beter. Na twee uur in een soort huiskamer met enorm balkon, waar een goede clubsfeer heerste, gingen we weer schuren. We raken al aardig ingeburgerd hier.

Samenvatting van een avondje Long Street: hier ga ik waarschijnlijk al mijn vrijdag- en zaterdagnachten doorbrengen!

OV

Voor de Kaapstadtrip, had ik al gelezen over de minibus-chauffeurs die manoeuvres uithalen die je je niet voor mogelijk zou houden. Waar we eigenlijk een beetje teleurgesteld waren over het nette rijgedrag van de chauffeurs in de nette buurt waar we eerst verbleven, voldoen de busjes richting de township waarnaar wij dagelijks reizen helemaal aan onze verwachtingen. Nadat de chauffeur het stuur vol naar links gooit op een driebaansweg om vanaf de linkerbaan in 1 keer naar rechts te slaan door het rechtdoorgaande verkeer, blik of bloos je niet meer als rode lichten genegeerd worden of er motorrijders bijna de vangrail in getikt worden. Ook hebben we het idee dat sommige chauffeurs hun persoonlijke record bumperkleven willen verbreken. Onze inschatting van een tien minuten durend ritje: ruim 1000 euro aan gescoorde boetes.

Mijn armen beginnen pijn te doen, dus ik stop ermee. Waarschijnlijk zijn jullie allang gestopt met lezen, dus dat komt goed uit.

Chisana my broe,

Niels

The End

If you don’t know Him by now…

March 21st, 2011

Dit weekend waren we nog vrij, alle tijd dus om de stad te leren kennen. Daar het zaterdag 35 graden was, leek het strand verkennen even een betere optie. Na een enkele duik in de bizar koude Atlantische Oceaan (9 a 12 graden), draaide deze dag al snel uit op het drinken van wat welverdiende biertjes en cocktails.

Zondag dan toch maar de stad in: omdat het maandag Human Rights Day was, een nationale vrije dag, was er het hele weekend Cape Town Festival. In het best onderhouden park dat ik ooit zag, waren we getuige van wat optredende bandjes. “Men Blessed”, een Kaaps gospelmannenkoor, sprong er qua originaliteit zeker uit. Alle liedjes waren uiteindelijk loftuitingen op God: het hoogtepunt was de “If you don’t know Him by now”-versie van wat ooit een lied van Marvin Gaye was. Na een goede stadswandeling kwamen we uit bij de Waterfront. In dit oude haventje treden nu de hele dag gospelkoren en andere muziekmakers op op de straathoeken. De gospeluitvoering van Shakira’s “Waka Waka”, dat trouwens bij praktisch elke gelegenheid te horen is, was wat ons betreft het best. Toen we eenmaal op een terrasje zaten en later de kroeg in gingen, vergaten we te avondeten. Gelukkig was er biltong in de kroeg: een hele lekkere, rare gedroogde vleessnack.

Vandaag stond een tripje naar Robbeneiland op de planning. Wat we echter nu al geleerd hebben: niets loopt zoals je vantevoren bedenkt. Eerst arriveerden we te laat in de buurt van de haven, dus liepen we nog een rondje door Green Point. Uiteraard moesten we even een kijkje nemen bij het prachtige stadion waarin Nederland Uruguay aftroefde in de strijd om een WK-finaleplaats.  Eenmaal aangekomen bij de gate, bleken de tours en ferrydiensten tot 26 maart volgeboekt! Daar kunnen we dus nog wel even mee wachten. Plan B bestond uit een middagje op het jetsetstrand van Camps Bay. Wat voor villa’s en auto’s je hier allemaal tegenkomt, kun je je niet voorstellen nadat je net door het zoveelste township bent gereden. Na wat drankjes gedronken en sushi gegeten te hebben, gingen we weer terug naar ons guesthouse.

De reis was, zoals het elke keer is, een ware beleving. Openbaar vervoer is praktisch afwezig in Zuid-Afrika. Als je geen auto tot je beschikking hebt, neem je de minibus. Het grappige hieraan is dat jij de busjes niet hoeft te zoeken, ze zoeken jou. De chauffeur toetert en zijn hulpje fluit naar iedereen die over straat loopt. Je wijst naar welke kant je op moet en stapt in het busje. Je geeft aan de persoon voor je wat geld en je krijgt later van voren weer het wisselgeld terug. De chauffeurs staan er om bekend te rijden als “lunatics” en ik las ook al dat “de chauffeurs halsbrekende toeren uithalen die je niet voor mogelijk houdt”. Het asociale rijgedrag valt ons tot nu toe wat tegen: er worden weinig verkeersregels gebroken. Wat wel echt een belevenis is, is het “busstation” van Cape Town. Hier staan honderden, misschien wel duizenden minibusjes ogenschijnlijk ongeorganiseerd door elkaar. Hulpjes schreeuwen heel hard naar welke wijken ze gaan en willen van iedereen weten waar ze heen gaan. Je wordt van busje naar busje gesleept en hoopt maar dat je uiteindelijk niet middenin een township eindigt. Tussen de busjes dobbelen chauffeurs op de grond om elkaar geld af te troggelen. Tel daarbij op dat er zeker honderd mensen tussendoor lopen die chips, chocoladerepen, zonnebrillen, kunstwerken etc luidkeels proberen te verkopen en je hebt een aardig idee van de chaos. We durven het (nog) niet aan om daar met onze camera’s te gaan zwaaien, dus de foto’s en filmpjes hiervan komen waarschijnlijk niet.

Na twee dagen stad valt het op hoe groot de verschillen hier zijn. Met de minibusjes zijn we al door een aantal townships gereden. Het is wonderbaarlijk om te zien hoe huisvesting, vuilstort en vuilverbranding op 1 plek samen kunnen gaan. Als je eerst langs zo’n township rijdt waar kinderen tussen het vuilnis spelen en het vuilnis bij de ingangen van huizen in olievaten verbrand wordt, kijk je wel raar op als je een halfuur later tussen de Ferrari’s en Bentley’s rijdt.

Gelukkig beginnen we morgen met werken, waarbij we RLabs gaan helpen in het nastreven van The Social Revolution. Morgen gaan we de wereld verbeteren dus:).

Ik heb nieuwe foto’s in m’n Facebook-album gezet. Rechtsboven staat een link naar mijn foto’s.

Bye!

The End

Where are the lions?

March 18th, 2011

Yes, we made it! Na een reis van meer dan 24 uur (Amsterdam–> Dusseldorf –> Dubai –> Kaapstad) kwamen we gisteren aan het einde van de middag in Kaapstad aan. Op het vliegveld stonden Gary en Bradley om ons op te pikken.

Terwijl wij doodop van de reis tijdens de autorit vooral gefascineerd waren door de townships waar we langs reden, merkte Bradley op dat wij eruit zagen alsof we van feesten houden: “We’ll show you the good party’s. You like the ladies? Yes, everybody loves the ladies, haha”. Verder schijnt het normaal te zijn om de vluchtstrook van de snelweg als stoep te gebruiken.

Na een korte opfrisbeurt, kwamen Rene en Brent ons halen voor een welkomstetentje. In een restaurant aan de Atlantische Oceaan, met uitzicht op Robbeneiland en de Tafelberg, aten we gezellig en praatten we over de komende tijd. Rene wilde graag weten wat we verwachtten van Afrika en Zuid-Afrika. Het deed haar goed te horen dat we niet behoren tot de stomme groep toeristen die, bij aankomst in Kaapstad, zich gelijk afvraagt waar de leeuwen zijn: “Some people think Africa is one big safari land. How stupid can one be?”.

Zometeen komen Gary en Bradley ons ophalen om RLabs te laten zien, ons even langs onze toekomstige woonruimte te rijden en waar we verder maar heen willen. Ik laat deze rondrit even zitten: de lange reis heeft mijn herstel van de griep geen goed gedaan, dus ik blijf vandaag in de schaduw bij het zwembad hangen, vergezeld door een flink pak paracetamol.

Dit weekend (plus maandag, dan is het Liberation Day) houden we nog even vakantie, daarna gaan we aan de slag. Woensdag laten we ons prachtige guesthouse achter om in de Observatory-wijk in een groot studentenhuis te trekken.

Ik heb nog weinig publicatie-waardige foto’s geschoten, dus daar moeten jullie nog even op wachten. Ik zal er dit weekend aan gaan werken. Nu ga ik even een eerste duik maken in het zwembad om af te koelen. Het is hier vandaag 30 graden :)

ps. Mijn Zuid-Afrikaanse telefoonnummer is 0027760252477. Mijn Nederlandse nummer zal ik de komende maanden niet zo veel checken.

The End

De voorbeschouwing

March 15th, 2011

Studeren, wat anders!?

In het kader van het vak  “International Consultancy and Social Change” aan de Universiteit van Amsterdam ga ik, met twee andere Nederlandse jongens, als consultant werken bij RLabs: Reconstructed Living. RLabs streeft The Social Revolution na, dit doen ze middels ICT, op verschillende manieren. Het uitgangspunt is altijd dat de kansarme bevolking (in dit geval dus de locals in Kaapstad) zijn kansen vergroot.

Zo geeft RLabs ondernemerscursussen aan townshipbewoners, leren ze vrouwen omgaan met zakelijke social media, bieden ze ruimte en kennis aan om succesvoller te ondernemen etc. Kijk voor meer informatie op www.rlabs.org.

Op dit moment is het nog niet helemaal zeker aan welk project we gaan werken. Grote kans dat het de “innovation incubator” (hoe cool kan een project klinken!) wordt. Als er meer duidelijk is over mijn precieze werkgebied ben jij, als trouwe bloglezer, de eerste die het hoort.

Ook (het veldonderzoek van) de afstudeerscriptie van mijn master gaat in Kaapstad plaatsvinden. Hoe dit onderzoek er precies uit gaat zien, hou ik nog even voor me.

Op dit moment is een medewerker van RLabs hard bezig om onderdak voor ons te regelen. Een dag voor vertrek hebben we hier nog geen uitsluitsel over.

Nog geen project, geen duidelijk scriptiedoel en geen onderdak: Kaapstad, wat een avontuur!

The End