If you don’t know Him by now…

Dit weekend waren we nog vrij, alle tijd dus om de stad te leren kennen. Daar het zaterdag 35 graden was, leek het strand verkennen even een betere optie. Na een enkele duik in de bizar koude Atlantische Oceaan (9 a 12 graden), draaide deze dag al snel uit op het drinken van wat welverdiende biertjes en cocktails.

Zondag dan toch maar de stad in: omdat het maandag Human Rights Day was, een nationale vrije dag, was er het hele weekend Cape Town Festival. In het best onderhouden park dat ik ooit zag, waren we getuige van wat optredende bandjes. “Men Blessed”, een Kaaps gospelmannenkoor, sprong er qua originaliteit zeker uit. Alle liedjes waren uiteindelijk loftuitingen op God: het hoogtepunt was de “If you don’t know Him by now”-versie van wat ooit een lied van Marvin Gaye was. Na een goede stadswandeling kwamen we uit bij de Waterfront. In dit oude haventje treden nu de hele dag gospelkoren en andere muziekmakers op op de straathoeken. De gospeluitvoering van Shakira’s “Waka Waka”, dat trouwens bij praktisch elke gelegenheid te horen is, was wat ons betreft het best. Toen we eenmaal op een terrasje zaten en later de kroeg in gingen, vergaten we te avondeten. Gelukkig was er biltong in de kroeg: een hele lekkere, rare gedroogde vleessnack.

Vandaag stond een tripje naar Robbeneiland op de planning. Wat we echter nu al geleerd hebben: niets loopt zoals je vantevoren bedenkt. Eerst arriveerden we te laat in de buurt van de haven, dus liepen we nog een rondje door Green Point. Uiteraard moesten we even een kijkje nemen bij het prachtige stadion waarin Nederland Uruguay aftroefde in de strijd om een WK-finaleplaats. ¬†Eenmaal aangekomen bij de gate, bleken de tours en ferrydiensten tot 26 maart volgeboekt! Daar kunnen we dus nog wel even mee wachten. Plan B bestond uit een middagje op het jetsetstrand van Camps Bay. Wat voor villa’s en auto’s je hier allemaal tegenkomt, kun je je niet voorstellen nadat je net door het zoveelste township bent gereden. Na wat drankjes gedronken en sushi gegeten te hebben, gingen we weer terug naar ons guesthouse.

De reis was, zoals het elke keer is, een ware beleving. Openbaar vervoer is praktisch afwezig in Zuid-Afrika. Als je geen auto tot je beschikking hebt, neem je de minibus. Het grappige hieraan is dat jij de busjes niet hoeft te zoeken, ze zoeken jou. De chauffeur toetert en zijn hulpje fluit naar iedereen die over straat loopt. Je wijst naar welke kant je op moet en stapt in het busje. Je geeft aan de persoon voor je wat geld en je krijgt later van voren weer het wisselgeld terug. De chauffeurs staan er om bekend te rijden als “lunatics” en ik las ook al dat “de chauffeurs halsbrekende toeren uithalen die je niet voor mogelijk houdt”. Het asociale rijgedrag valt ons tot nu toe wat tegen: er worden weinig verkeersregels gebroken. Wat wel echt een belevenis is, is het “busstation” van Cape Town. Hier staan honderden, misschien wel duizenden minibusjes ogenschijnlijk ongeorganiseerd door elkaar. Hulpjes schreeuwen heel hard naar welke wijken ze gaan en willen van iedereen weten waar ze heen gaan. Je wordt van busje naar busje gesleept en hoopt maar dat je uiteindelijk niet middenin een township eindigt. Tussen de busjes dobbelen chauffeurs op de grond om elkaar geld af te troggelen. Tel daarbij op dat er zeker honderd mensen tussendoor lopen die chips, chocoladerepen, zonnebrillen, kunstwerken etc luidkeels proberen te verkopen en je hebt een aardig idee van de chaos. We durven het (nog) niet aan om daar met onze camera’s te gaan zwaaien, dus de foto’s en filmpjes hiervan komen waarschijnlijk niet.

Na twee dagen stad valt het op hoe groot de verschillen hier zijn. Met de minibusjes zijn we al door een aantal townships gereden. Het is wonderbaarlijk om te zien hoe huisvesting, vuilstort en vuilverbranding op 1 plek samen kunnen gaan. Als je eerst langs zo’n township rijdt waar kinderen tussen het vuilnis spelen en het vuilnis bij de ingangen van huizen in olievaten verbrand wordt, kijk je wel raar op als je een halfuur later tussen de Ferrari’s en Bentley’s rijdt.

Gelukkig beginnen we morgen met werken, waarbij we RLabs gaan helpen in het nastreven van The Social Revolution. Morgen gaan we de wereld verbeteren dus:).

Ik heb nieuwe foto’s in m’n Facebook-album gezet. Rechtsboven staat een link naar mijn foto’s.

Bye!



2 Responses to “If you don’t know Him by now…”

  1.   Henk Says:

    Hoi Niels,

    Wat een leuk verhaal heb je weer geschreven. Toppie.
    Ik ga nu gauw de foto’s bekijken.

    Groetjes,
    Papa

  2.   niels Says:

    Hoi pap,
    fijn dat je het een leuk verhaal vindt :).
    Ik heb zojuist Skype geinstalleerd en denk dat het internet het wel gaat houden. Wat is je skypenaam? Ik heb nielswieleman

    Niels

Leave a Reply